Scario to miejscowość w Parku Narodowym Cilento i Vallo di Diano, największy przysiółek San Giovanni a Piro i ważny ośrodek turystyczny ze względu na jakość wody i położenie. Wiele hipotez dotyczących pochodzenia nazwy Scario zostało wysuniętych przez różnych badaczy toponimii. Niektórzy chcieli wywodzić obecną nazwę miejsca od greckiego słowa Skariòs = mała stocznia, inni chcieli, aby Scario wywodziło się od słowa "rozładunek", biorąc pod uwagę fakt, że w dawnych czasach, przy braku normalnych dróg lądowych i odpowiednich środków komunikacji, transport odbywał się wyłącznie drogą morską za pomocą dużych żaglowców, a miejsce, w którym odbywał się załadunek i rozładunek, nazywano "scario", synkopą do "scarico". Według miejscowej tradycji około 1000 r. p.n.e. na te równiny przybyły ludy sabelijskie, które przyciągnięte łagodnym klimatem i pięknem tego miejsca przewieźli swoje stada i wznieśli ołtarz swoich bóstw. Ludy te pozostały w tych miejscach przez około pięć wieków, czyli do początku wielkiej helleńskiej ekspansji kolonialnej w południowej Italii. W 470 roku p.n.e., Grecy z Clisthenes, w poszukiwaniu nowych ziem do uprawy i nowych portów dla ich handlu, byłby rzucony przez wściekły sztorm do Marina dell'Olivo i umieścić pokojowego Sabelli na bieg, zmuszając ich do schronienia się w górach. Mówi się, że Klistenes, przyciągnięty urokiem krajobrazu, tak podobnego do krajobrazu jego ojczyzny, osiedlił się tam wraz ze swoimi towarzyszami, dając początek małej wiosce, której nadał nazwę Skaiòs, termin oznaczający "niefortunny", "niekorzystny", wskazujący najwyraźniej na smutną okoliczność rozbicia statku. Istnienie takiej osady jest bardzo wiarygodne, ponieważ w 1924 r., podczas wykopalisk prowadzonych w celu budowy cmentarza w Scario, w Marina dell'Olivo odkryto pewne znaleziska archeologiczne pochodzące z czasów starożytnych. Z portu w Scario wyruszają liczne wycieczki do jednego z najbardziej atrakcyjnych miejsc w parku: Punta degli Infreschi. Wybrzeże od Scario do Marina di Camerota jest usiane krasowymi jaskiniami, zatoczkami, do których można dotrzeć tylko od strony morza i wieżami strażniczymi. Ponadto, wody w tej części zatoki są bardzo czyste i bogate w morską florę i faunę, prawdopodobnie dzięki krasowemu charakterowi skał i wynikającej z tego obecności podwodnych źródeł słodkiej wody o niższej temperaturze.
